Doe mee met dit onderzoek over berichten na de dood voor dierbaren

Als iemand overlijdt die je dierbaar is, ontstaat er een enorm gemis. Dit gemis kan extra voelbaar op belangrijke momenten in je leven zijn.

Er zijn mensen die berichten, cadeaus of kleine attenties achterlaten voor hun dierbaren voor als ze er niet meer zijn. Brieven die je als ontvanger op specifieke momenten open mag maken; op je 18e verjaardag, na de geboorte van je eerste kind, of zomaar, wanneer je diegene mist. Een bos rozen die op je verjaardag worden bezorgd met een kaartje van een dierbare. Of een vintage horloge van je opa met een persoonlijke notitie.

Geef je mening!
Hoe leeft dit bij jou? Ben jij iemand, of ken je iemand die een bijzonder bericht heeft ontvangen na het overlijden van een dierbaar persoon? Laat ons dit weten via de vragen.

Eigen verhaal
Wil je jouw verhaal delen, dan zijn we ook speciaal naar jou op zoek voor een interview met fotoshoot. Aan het einde van dit onderzoek kun je aangeven of je hieraan mee zou willen werken.

Doe mee aan dit onderzoek, beantwoord de vragen en maak kans op één van de 20 Bol.com cadeaubonnen t.w.v. € 25,-. Doe mee!

Helaas je kunt niet meer deelnemen!
  • Suzette Brouwers
    Ik mis mijn oma nog elke dag, de lieve zorgen en de lekkere thee. Wat ik hel aller ergste vind is dat mijn andere oma niet op haar uitvaart wilde komen, dit doet mij nu nog veel verdriet. Overal waar ik een kaarsje aan kan steken, steek ik voor mijn lieve oma een kaarsje aan. Ik zal altijd van je blijven houden oma xx
  • Christel Mahot
    Mijn lieve ouders zijn helaas in koort tijd allebei overleden! Ik zou alles geven om nog iets van hun te kunnen lezen! En zeker na de geboort van onze kinderen of na belangrijk verjaardag ezv.... dat lijk me fantastisch om nog een bericht te krijgen! Als ik de tijd voor heb voor dat ik ook deze wereld verlaten, ik zou zeker nog bericht achter laten voor mijn kinderen om nog een keer aan hun kunnen zegen hoe ik van hun houd en hoe belangrijk zij voor mijn zijn, en hoe trots ik van hun ben!
  • Marianne Steenbergen
    In het verzorgingshuis waar ik heb gewerkt had ik een speciale band met een oude dame. Toen deze kwam te overlijden. Ben ik zoals gebruikelijk met een andere verzorgster naar haar crematie gegaan. Gewoon als afgevaardigde van het verzorgingshuis. En daar werd in een ontroerende speech van de dochter van de vrouw mijn naam genoemd. Hoe belangrijk ik voor haar moeder was geweest en hoe ze had genoten van ons contact.Voor mij totaal onverwacht, maar zo mooi. Het is al lang geleden maar ik vergeet het nooit